• «بزرگ‌ترین ترس ما نباید از شکست خوردن بلکه باید از کسب موفقیت در چیزهای باشد که در زندگی اهمیت چندانی ندارند.» فرانسیس چان

دمدمی‌مزاجی تیپیک مرا به کجا می‌برد؟ پرش به شاخه دکتری (کسب رتبه اول)

دمدمی‌مزاجی تیپیک مرا به کجا می‌برد؟ پرش به شاخه دکتری (کسب رتبه اول)

همان طور که در مقاله تغییر ذهن‌ها و شاخه‌پَری‌های من توضیح دادم، سال‌ها پیش روانشناسی تشخیص داد که من یک دمدمی مزاج تیپیک هستم و دائما از این شاخه به اون شاخه می‌پرم. این مسئله ابتدا برای من واقعا یک معضل بود و نمی‌توانستم هیچ کار جدی را با موفقیت به سرانجام برسانم. اما بعدها با الهام از این ایده که “هر مشکلی بذر فرصتی را با خود به همراه دارد” سعی کردم جور دیگری به دمدمی مزاجی خود بنگرم.

پس از مدت ها مطالعه و تامل در این زمینه به این نتیجه رسیدم که سعی کنم به شکلی هارمونیک به شاخه پری بپردازم. به این معنا که این شاخه‌ها باهم سازگار بوده و به یک تنه متصل باشند. از آنجا بود که علایق مختلف (شاخه ها) خود را در یک فعالیت منسجم سازمان دادم. حالا همچنان یک دمدمی مزاج تیپیک هستم اما دیگر به عنوان یک معضل و مشکل به آن نگاه نمی کنم. حالا آن را به مثابه موهبت و فرصتی برای کسب تجارب و یادگیری بیشتر می بینم.

در هر حال آخرین بروز عمدۀ این دمدمی مزاجی تصمیمم برای شرکت در آزمون دکتری فلسفه تعلیم و تربیت سال ۱۳۹۷ بود. اواسط مهر ۹۶ این تصمیم را گرفتم و سعی کردم تمام آموخته‌های خود را که سعی در آموزش آنها دارم برای موفقیت در این هدف به کار بندم.

نتایج اولیه آزمون دیروز اعلام شد و من رتبه اول را در این رشته کسب کردم. در این صفحه (رتبه یک دکتری) به تشریح تجربه شرکت در آزمون دکتری از کسب رتبه اول تا مصاحبه و پس از آن خواهم پرداخت.

البته پرش من به شاخه دکتری هنوز تمام نشده. من از روی شاخه ارشد به سمت شاخه دکتری خیز برداشتم، پریدم و حالا  رو هوا هستم. با کسب رتبه اول و تلاش بیشتر برای مصاحبه، امیدوارم بتوانم روی شاخۀ دلخواه فرود بیایم. بازی جالبی است. در این مسیر با من همراه باشید!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 86 = 91