خبرگزاری مهر، گروه استانها- مهدی بخشی سورکی: در روایتهای تاریخی و منابع معتبر شیعه، امام محمدباقر(ع) شخصیتی توصیف شدهاند که نهتنها در عبادت و زهد، بلکه در علم، تربیت شاگردان و تبیین معارف اسلامی، جایگاهی ممتاز و کمنظیر داشتند، شخصیتی که پایههای نهضت علمی شیعه را استوار کرد و زمینهساز شکوفایی عصر امام صادق(ع) شد.
امام محمدباقر(ع) در سال ۵۷ هجری قمری، در مدینه چشم به جهان گشود، کودکی که از هر دو سو به خاندان عصمت و طهارت میرسید.
پدرش امام سجاد(ع)، چهارمین امام شیعیان و مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبی(ع) بود، بانویی که در منابع تاریخی از او به نیکی و فضیلت یاد شده است.
بدین ترتیب، امام باقر(ع) نخستین امامی بود که نسبش هم از جانب امام حسن(ع) و هم از جانب امام حسین(ع) به پیامبر اکرم(ص) میرسید، پیوندی کمنظیر که در تاریخ اهلبیت(ع) جایگاهی ویژه دارد.
آن حضرت بخشی از کودکی خود را در کنار جد بزرگوارشان امام حسین(ع) سپری کردند و واقعه جانسوز عاشورا را نیز در سنین کودکی درک کردند، حادثهای که بعدها در شکلگیری نگاه تمدنی و اجتماعی ایشان نقش مهمی ایفا کرد.
لقب «باقر» بیش از هر عنوان دیگری با نام امام پنجم شیعیان گره خورده است، لقبی که ریشه در عمق دانش و قدرت علمی آن حضرت دارد.
شیخ صدوق در کتاب «علل الشرایع» به نقل از جابر جعفی آورده است که وقتی از او پرسیدند چرا امام محمدباقر(ع) را «باقر» مینامند، پاسخ داد: چون علم را میشکافت و اسرار آن را آشکار میکرد.
در منابع لغوی و تاریخی نیز آمده است که «بقر» به معنای شکافتن و گشودن است، همانگونه که زمین شکافته میشود تا گنجهای پنهانش آشکار شود، امام باقر(ع) نیز لایههای پنهان علوم، حکمتها و معارف الهی را برای جامعه اسلامی تبیین میکردند.
آن حضرت گنجینههای نهفته معرفت، احکام و حکمت را آشکار ساخت و افقهای تازهای از دانش را پیش روی مردم گشود.
آغاز نهضت علمی شیعه در دوران امام باقر(ع)
دوران امامت امام باقر(ع) یکی از مهمترین مقاطع تاریخ تشیع به شمار میرود، ضعف تدریجی حکومت اموی و درگیریهای سیاسی داخلی، فضایی را ایجاد کرده بود که امام بتوانند جریان علمی گستردهای را سامان دهند.
در همین دوره بود که حلقههای علمی مدینه رونق گرفت و صدها شاگرد در محضر امام باقر(ع) تربیت شدند، شاگردانی که بعدها هر یک به راویان و مفسران بزرگ معارف اهلبیت(ع) تبدیل شدند.
محمد بن مسلم، از برجستهترین شاگردان آن حضرت، نقل میکند که سی هزار حدیث از امام باقر(ع) فرا گرفته است، آماری که بهخوبی گستره علمی و مرجعیت فکری آن امام را نشان میدهد.
بسیاری از مورخان معتقدند دانشگاه عظیم علمیای که بعدها در عصر امام صادق(ع) به اوج رسید، در حقیقت بر بنیانی استوار شد که امام محمدباقر(ع) آن را پایهگذاری کرده بودند.
زندگی امام باقر(ع) در میانه سختترین دوران سیاسی
امام باقر(ع) در یکی از پرتنشترین دورههای تاریخ اسلام زندگی کردند و آن حضرت دوران خلافت چند تن از خلفای اموی، از جمله ولید بن عبدالملک، سلیمان بن عبدالملک، عمر بن عبدالعزیز، یزید بن عبدالملک و هشام بن عبدالملک را درک کردند.
فضای اختناق سیاسی و فشار بر خاندان اهلبیت(ع)، اگرچه محدودیتهای فراوانی ایجاد کرده بود، اما امام باقر(ع) با روشی هوشمندانه، مسیر تبیین معارف دینی و اصلاح فکری جامعه را ادامه دادند.
سرانجام آن حضرت در سال ۱۱۴ هجری قمری، در مدینه به شهادت رسیدند و پیکر مطهرشان در قبرستان بقیع، در کنار امام حسن مجتبی(ع) و امام سجاد(ع)، به خاک سپرده شد.
عبادت، دانش و فروتنی سه ضلع شخصیت امام باقر(ع)
در منابع تاریخی، امام باقر(ع) شخصیتی معرفی شدهاند که علم و عبادت در وجودش به هم آمیخته بود و آثار سجده بر پیشانی آن حضرت نمایان بود و شبهای طولانی را به عبادت و نیایش میپرداختند.
در کنار این معنویت عمیق، رفتار اجتماعی امام نیز جلوهای از اخلاق اسلامی بود، برخورد کریمانه با مردم، پاسخگویی به پرسشها، رسیدگی به نیازمندان و تربیت شاگردان، بخشی از سبک زندگی آن حضرت را تشکیل میداد.
میراث ماندگار شکافنده علوم
اگرچه عمر امام محمدباقر(ع) تنها ۵۷ سال بود، اما میراث علمی و فرهنگی ایشان قرنهاست که در جهان اسلام جریان دارد و بخش مهمی از فقه، تفسیر، کلام و معارف شیعه، از طریق مدرسه علمی آن حضرت به نسلهای بعد منتقل شده است.
دوره امام باقر(ع) نشانه آغاز یک حرکت بزرگ علمی در تاریخ اسلام است، حرکتی که عقلانیت، گفتوگو، تبیین علمی دین و مبارزه با جهل و انحراف را به محور اصلی خود تبدیل کرد، همان راهی که باعث شد تاریخ، او را «شکافنده علوم» بنامد.
مهمترین رسالت امام باقر(ع) اصلاح باورهای انحرافی و مقابله با جریانهای فکری منحرف در جامعه اسلامی
حجتالاسلام والمسلمین ناصر رفیعی، استاد حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار مهر، با تبیین ابعاد شخصیتی، عبادی و علمی امام محمدباقر(ع)، مهمترین رسالت آن حضرت را اصلاح باورهای انحرافی و مقابله با جریانهای فکری منحرف در جامعه اسلامی دانست و گفت: امام باقر(ع) با روشنگری علمی و تربیت شاگردان برجسته، پایههای نهضت بزرگ علمی شیعه را بنیانگذاری کردند.
حجتالاسلام رفیعی با اشاره به جایگاه ممتاز امام محمدباقر(ع) در میان اهلبیت(ع)، اظهار کرد: وجود مقدس امام باقر(ع) از سوی پدر و مادر به خاندان عصمت و طهارت منتسب بودند و به تعبیر علما، هم «حسنی» و هم «حسینی» محسوب میشدند، چراکه مادر آن حضرت از فرزندان امام حسن مجتبی(ع) بود، بانویی که در تاریخ اسلام از او به عنوان زنی صدیقه و کمنظیر در خاندان اهلبیت(ع) یاد شده است.
وی با اشاره به سیره عبادی امام پنجم شیعیان افزود: همه شخصیت و حیات امام باقر(ع) در بندگی خداوند معنا پیدا میکرد و امام صادق(ع) در توصیف پدر بزرگوارشان میفرمایند که ایشان در تمام حالات، اعم از غذا خوردن، راه رفتن، حضور در جمع و حتی گفتوگو با دیگران، همواره به یاد خدا بودند و هیچ مسئلهای آنان را از ذکر الهی باز نمیداشت.
رفیعی تصریح کرد: اهلبیت(ع) همواره رضایت الهی را بر رضایت مردم مقدم میدانستند و همان منطقی که در کلام سیدالشهدا(ع) نیز دیده میشود، اینکه اگر رضایت خداوند در کاری باشد، نارضایتی مردم اهمیتی ندارد و خداوند انسان را از دیگران بینیاز میکند.
این خطیب مذهبی همچنین به جلوههای عبادی امام باقر(ع) اشاره کرد و افزود: در منابع تاریخی آمده است که آثار سجده بر پیشانی آن حضرت نمایان بود، حتی نقل شده است که روزی در مسیر سفر، امام ناگهان از مرکب پیاده شدند و به سجده افتادند و وقتی علت را پرسیدند، فرمودند نعمتی از خداوند به یادم آمد و نخواستم شکر آن را به تأخیر بیندازم.
رفیعی در ادامه سخنان خود، محور اصلی حرکت امام باقر(ع) را اصلاح اعتقادات و مقابله با انحرافات فکری دانست و اظهار کرد: جامعه عصر امام باقر(ع) با جریانهای مختلف فکری و اعتقادی روبهرو بود، همانگونه که امروز نیز جامعه با عرفانهای کاذب، فرقههای انحرافی و جریانهای شبههافکن مواجه است، یکی از مهمترین وظایف امام، تصحیح باورها و هدایت فکری جامعه بود.
وی نخستین جریان انحرافی آن دوران را خوارج معرفی کرد و گفت: خوارج نسبت به امیرالمؤمنین(ع) دچار انحراف عقیدتی بودند و ماجرای حکمیت را دستاویزی برای تخطئه امام علی(ع) قرار میدادند و امام باقر(ع) در مناظره با آنان، با استناد به آیات قرآن و سیره پیامبر اکرم(ص)، اصل حکمیت را مشروع دانسته و استدلالهای خوارج را رد میکردند.
این استاد حوزه علمیه قم افزود: امام باقر(ع) در پاسخ به یکی از خوارج فرمودند که قرآن کریم در اختلافات خانوادگی نیز حکمیت را پذیرفته است و خداوند در قرآن دستور به تعیین حکم از دو طرف داده است و همچنین پیامبر اسلام(ص) نیز در ماجرای بنیقریظه حکمیت را پذیرفتند و بنابراین اعتراض خوارج نسبت به اصل حکمیت، فاقد مبنای صحیح دینی بود.
رفیعی دومین جریان خطرناک عصر امام باقر(ع) را جریان «غلو» عنوان کرد و ادامه داد: افرادی همچون «مغیرة بن سعید» با نسبت دادن مطالب نادرست و غلوآمیز به اهلبیت(ع)، زمینه انحراف فکری جامعه را فراهم کرده بودند و امام باقر(ع) با صراحت این جریان را محکوم و از آن اعلام برائت کردند.
امام باقر(ع) در روایات متعدد، شیعیان واقعی را اهل اعتدال معرفی کردهاند
وی خاطرنشان کرد: امام باقر(ع) در روایات متعدد، شیعیان واقعی را اهل اعتدال معرفی کردهاند و فرمودهاند که هرکس از مسیر اعتدال خارج شود، باید به راه صحیح بازگردد و خطر جریان غلو آن است که اگر در برابر آن روشنگری نشود، بهتدریج در جامعه عادیسازی میشود.
رفیعی با اشاره به مقابله امام باقر(ع) با بدعتگذاری در دین تصریح کرد: یکی دیگر از انحرافات آن عصر، ورود باورها و اعمال بیاساس به دین بود و امام باقر(ع) نسبت به خطر بدعت هشدار میدادند و تأکید داشتند که هیچکس حق ندارد چیزی را که در دین وجود ندارد، به نام دین وارد جامعه کند.
وی ادامه داد: امام باقر(ع) در تفسیر آیه «قل هل ننبئکم بالأخسرین أعمالاً» گروههایی را معرفی میکنند که با وجود زحمت فراوان، دچار انحراف فکری شدهاند و حضرت از مسیحیان معتقد به تثلیث، راهبان افراطی، اهل شبهه، صاحبان هواهای نفسانی، خوارج و اهل بدعت به عنوان مصادیق این آیه یاد میکنند.
این پژوهشگر دینی همچنین با اشاره به مقابله امام باقر(ع) با جریان قیاس در فقه و اعتقادات گفت: در آن دوران، برخی افراد با تکیه بر قیاس و برداشتهای شخصی به دنبال استنباط احکام دینی بودند، اما امام باقر(ع) با تبیین صحیح معارف دینی و جایگاه سنت نبوی، با این انحراف نیز مقابله کردند.
رفیعی با بیان اینکه برخی افراد در طول تاریخ تلاش کردهاند واجبات دینی را فدای ادعاهای ظاهری محبت اهلبیت(ع) کنند، اظهار کرد: در روایات متعددی از امام باقر(ع) آمده است که محبت اهلبیت(ع) بدون اطاعت از خداوند معنا ندارد و کسی که اهل معصیت باشد، نمیتواند مدعی دوستی واقعی اهلبیت(ع) شود.
وی در بخش دیگری از سخنان خود به نگاه اجتماعی امام باقر(ع) اشاره کرد و افزود: آن حضرت کار و تلاش اقتصادی را نیز عبادت میدانستند و نقل شده است که فردی امام را در گرمای شدید هوا مشغول کار و کشاورزی دید و این مسئله را با شأن معنوی ایشان ناسازگار دانست، اما حضرت فرمودند اگر در همین حال از دنیا بروم، در حال عبادت از دنیا رفتهام.
این استاد حوزه علمیه قم تأکید کرد: برخلاف برخی تفکرات انحرافی که عبادت را صرفاً در گوشهنشینی و دوری از جامعه خلاصه میکنند، سیره اهلبیت(ع) نشان میدهد که حضور فعال در عرصههای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی منافاتی با بندگی خداوند ندارد.
رفیعی در پایان با اشاره به جایگاه علمی امام باقر(ع) گفت: بخش مهمی از شکوفایی علمی عصر امام صادق(ع)، ریشه در بنیانی دارد که امام باقر(ع) ایجاد کردند و صدها شاگرد برجسته در مکتب آن حضرت تربیت شدند و جریان عظیم علمی شیعه از عصر امام باقر(ع) وارد مرحلهای تازه شد؛ بهگونهای که در مسجد کوفه صدها نفر از عالمان و محدثان، روایات خود را از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) نقل میکردند.
