نهضت ملی مسکن با یک ایده مشخص آغاز شد؛ دولت زمین را تأمین کند، بانکها تسهیلات بدهند و متقاضی نیز بخشی از هزینه ساخت را از محل آورده خود تأمین کند تا مسکن برای خانوارهای فاقد خانه دستیافتنیتر شود. اما افزایش شدید هزینههای ساخت، این مدل را با یک مسئله جدی مواجه کرده است: فاصله میان هزینه واقعی پروژهها و منابعی که برای آنها پیشبینی شده است.
پیمانکاران میگویند ادامه ساخت با قیمتهای اولیه امکانپذیر نیست و باید هزینه پروژهها متناسب با افزایش قیمت مصالح، دستمزد و سایر نهادهها تعدیل شود. دولت در مقابل تأکید میکند که هنوز مصوبهای برای افزایش قیمت واحدهای نهضت ملی مسکن صادر نشده است؛ هرچند مسئولان همزمان پذیرفتهاند که هزینه ساخت افزایش یافته و قیمت نهایی پروژهها نمیتواند برای همه واحدها یکسان باشد.
در این میان، سقف تسهیلات از ۶۵۰ به ۸۵۰ میلیون تومان افزایش یافته، اما این رشد با افزایش هزینه ساخت فاصله زیادی دارد. برآوردهای جدید، هزینه تمامشده برخی واحدها را تا پایان سال ۱۴۰۵ به حدود ۲.۵ میلیارد تومان میرساند.
نتیجه، افزایش درخواست برای آورده متقاضیان است؛ خانوارهایی که در برخی پروژهها با پیامکهای تکمیل آورده تا یک میلیارد و حتی یک میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان مواجه شدهاند.
اکنون پرسش اصلی این است: اگر افزایش قیمت مصوب نشده، بار افزایش هزینه ساخت در نهایت بر دوش چه کسی قرار میگیرد؟
کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب "زندگی رویایی" تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است.