مدت‌ها تصور می‌شد که عامل هوش عمدتاً بر روی کروموزوم X قرار دارد که از مادر به فرزند منتقل می‌شود. از آنجا که زنان دارای دو کروموزوم X هستند، پژوهشگران بر این باور بودند که آن‌ها سهم بیشتری در تکامل مغز دارند. اما تحقیقات جدیدتر و گسترده‌تر نشان می‌دهد که این موضوع به هیچ‌وجه تا این حد یک‌جانبه نیست.

اگرچه مادران مواد ژنتیکی مهمی را منتقل می‌کنند، اما پدران نیز ژن‌های حیاتی‌ای را به فرزند می‌رسانند که بر تکامل عملکرد مغز و هوش هیجانی تأثیرگذارند.

هوش چند ژنی است
امروزه ما می‌دانیم که هوش چندژنی است. این بدان معناست که تحت تأثیر ژن‌های مختلف زیادی است که از هر دو والدین می‌آیند، نه فقط از یک منبع. هر والد تقریباً به طور مساوی در پتانسیل ژنتیکی هوش نقش دارد. هیچ ژن واحدی میزان هوش کودک را تعیین نمی‌کند. این ترکیبی از هزاران تأثیر کوچک از هر دو طرف است.

بنابراین فرزند شما ممکن است نقاط قوت خاصی را از شما به ارث ببرد و نقاط قوت دیگری را از همسر شما و در نهایت چیزی کاملاً جدید و منحصر به فرد برای خودش خلق کند.

ژن نقشه راه را ایجاد می‌کنند
ژن‌ها نقشه‌ راه را فراهم می‌کنند، اما نتیجه‌ نهایی را تضمین نمی‌کنند. ممکن است کودکی از هر دو والد خود، پتانسیل‌های فوق‌العاده‌ای به ارث ببرد؛ اما شکوفایی این پتانسیل در گروِ مطالعه، گفتگو، کاوش، تشویق، تغذیه، امنیت و عشق است. این یکی از امیدبخش‌ترین حقایق است: آنچه در قالب مراقبت، توجه و آموزشِ روزانه به فرزندتان می‌دهید، می‌تواند به اندازه‌ آنچه از طریق DNA به او منتقل کرده‌اید، اهمیت و تأثیر داشته باشد.

هوش واقعی فقط نمره آزمون نیست
هوش واقعی تنها با نمرات آزمون سنجیده نمی‌شود؛ بلکه شامل کنجکاوی، مهربانی، تاب‌آوری، شکیبایی، خلاقیت و توانایی درک احساسات و تعامل سازنده با دیگران است.

این ویژگی‌ها نیز از هر دو والد به ارث می‌رسند و از آن‌ها آموخته می‌شوند. کودک نظاره‌گرِ شیوه تفکر، نحوه سخن گفتن و طرز رفتار شما با دیگران است. آن‌ها هوش هیجانی را با دیدنِ تجلیِ روزمره آن در رفتار هر دوی والدین می‌آموزند. این خرد، نه تنها از طریق ژن‌ها، بلکه از راه الگو بودن و عشق منتقل می‌شود.