در دنیایی که ارتباطات انسانی بیش از هر زمان دیگری به تلفن‌های همراه، شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها گره خورده است، مرز میان علاقه، کنجکاوی و مزاحمت گاهی آن‌قدر باریک می‌شود که تشخیص آن برای بسیاری از افراد دشوار است. در این میان، یکی از رفتارهایی که در سال‌های اخیر توجه روان‌شناسان، جرم‌شناسان و حتی قانون‌گذاران را به خود جلب کرده، پدیده استاکینگ است؛ رفتاری که در آن یک فرد به صورت مداوم، ناخواسته و آزاردهنده زندگی شخص دیگری را زیر نظر می‌گیرد یا او را تعقیب می‌کند. بسیاری از افراد تصور می‌کنند استاکر تنها کسی است که در خیابان به دنبال فرد دیگری حرکت می‌کند، اما واقعیت این است که این رفتار می‌تواند در فضای مجازی، محیط کار، دانشگاه، محل زندگی یا حتی از طریق تماس‌ها و پیام‌های مکرر نیز اتفاق بیفتد. شناخت این پدیده اهمیت زیادی دارد، زیرا ناآگاهی از آن ممکن است باعث شود قربانی رفتارهای خطرناک را صرفاً یک علاقه یا کنجکاوی ساده تصور کند، در حالی که ادامه این روند می‌تواند امنیت روانی، اجتماعی و حتی جسمی افراد را به خطر بیندازد.