یاداشت مهمان _ سجاد اسحاقی مسکونی پژوهشگر مسائل اجتماعی: این روزها وقتی از کنار برخی کافهها میگذریم، بیش از آنکه عطر قهوه به مشام برسد و برای لحظاتی حال خوشی به انسان دست دهد،بوی تعفن یک گسست فرهنگی و ولنگاری اجتماعی فضا را پر کرده است.کافههایی که قرار بود میعادگاه گفتوگو،تعاملات انسانی ، آرامش و رفع خستگی باشند،در بسیاری از مناطق به جزایر خودمختار ناهنجاری بدل شدهاند؛ مکانهایی که در آنها،حرمتهای اجتماعی نه در کلام، که در رفتارهای عیان به بازی گرفته میشود.
نخستین هشداردر این مساله ،سزاوار خانوادههاست،خانواده هایی که فرزندانشان را به بهانهی استقلال و تفریح در این فضا رها کردهاند ! آیا شده زمانی از خود پرسیده باشند که فرزندشان در ساعاتی که در این محیطهای بسته و بهدور از نظارت عمومی سپری میکند، در حال کدام بازی هویتی هستند؟
این خانواده ها نباید فراموش کنند که آزادی بدون مسئولیت،معادل با سقوط است. و نظارت هرگز به معنای سلب آزادی نبوده و نیست؛بلکه پاسداری از نهال وجود فرزند در برابر طوفانهای آلودگی است؛ آلودگیهایی که در این کافهها، در پوشش کلاس اجتماعی به خورد نسل نوجوان و جوان داده میشود.
کمکاری شماخانواده ها در شناخت محیط تردد فرزندان،راه را برای نفوذ فرهنگهای منحط هموار کرده است؛ اگر با همین فرمان پیش بروید، بهزودی دود این آتش را در چشم خود خواهید دید.
و اما شما ای نهادهای عریض و طویل فرهنگی و بهداشتی!دقیقا کجا ایستادهاید؟ کافه صرفا یک واحد صنفی نیست،بلکه یک کانون جریانساز فرهنگی شده است. وقتی در این محیطها،بستر برای استعمال مواد دخانی جدیددرپوشش قهوه و نوشیدنی های مختلف و رفتارهای خلاف اخلاق عمومی و ترویج سبکزندگیهای آسیبزا فراهم میشود، یعنی ساختار نظارتی شما دچار فلج کامل مغزی و حرکتی شده است.هان ای نهادهای محترم فرهنگی!شماباید بهجای همایشهای پرهزینه و بیحاصل، سری به کف خیابان زده و به بهانه نوشیدن یک قهوه سالم که هیچ داخلی نداشته باشد و فقط درجهت رفع خستگی به همین کافه ها بروید تا بدانید فرهنگ در دفاتر شما ساخته نمیشود؛ فرهنگ در همین کافهها در حال مسخ شدن است.
و خطاب به نهادهای بهداشتی؛ آیا سلامت عمومی جامعه تنها به آمار تختهای بیمارستانی یا نامگذاری هفتهها و روزهای خاص محدود میشود؟ اگر امروز سلامت روان و اخلاق یک نسل در این کافهها به حراج گذاشته شود،فردا هزینهی سنگین آن را در پروندههای بزهکاری،اعتیاد، فروپاشی پیوندهای خانوادگی و اجتماعی پرداخت خواهید کرد.چرا از اهرمهای قانونی سختگیرانه برای پایش سلامت محیطهای عمومی استفاده نمیکنید؟
این هشدار،نه یک دعوت به محدودیت کورکورانه، بلکه فراخوانی برای بیدارباش است.کافه باید کافه بماند؛ نه پایگاهی برای ترویج سبکزندگی ضد خانواده و نهادهای مسئول باید از کاررفع تکلیفی دست بردارند. اگر امروز سکوت کنیم، فردا باید در دادگاههای تاریخ، پاسخگوی فروپاشی نهاد خانواده باشیم. مراقب باشید که با یک تغییر تدریجی فرهنگی روبرو هستیم ؛ فرآیندی آرام و گاه نامحسوس که در آن ارزشها، باورها و الگوهای زندگی یک جامعه، نه با یک اتفاق ناگهانی، بلکه با تغییرات ذرهذره دگرگون میشوند.
و خطاب به متولیان اصلی کشور؛ این پدیده نباید به عنوان یک امر عادی یا فقط یک مسئله صنفی نگریسته شود. ما با یک مسئله نوظهور و مشکوک روبرو هستیم که پتانسیل تخریب زیرساختهای فرهنگی خانواده و جامعه را دارد.
نهادهای امنیتی و فرهنگی و بهداشتی : باید این کافه ها را به دقت رصد کنند. آیا این فضاها صرفا برای تفریح و رفع خستگی هستند یا بستری شده اند برای نفوذ ایدههای بیگانه و ترویج رفتارهای خلاف نظم عمومی؟! باید دانست که سلامت جامعه از سلامت محیطهای عمومی آغاز میشود. رشد رفتارهای مشکوک در این فضاها، زنگ خطری برای سلامت روان و سلامت جسمی نسل آینده است.
این رشد قارچگونه کافه ها حقیقتا مشکوک است و نباید یک مساله عادی تلقی شود و بدون نظارت و دقت بماند. یا باید با نظارت دقیق، مسیر این تکثیر آلوده را متوقف کرد و کافه را به کارکرد سالم خود بازگرداند(جوانان و کافه داران عزیز باید بدانند که این نقد نقد مفهوم کافه نیست بلکه نقد انحراف از کارکرد اصلی کافه است )یا اینکه شاهد فروپاشی تدریجی اخلاق و فرهنگ در محیطهای عمومی خواهیم بود. وقت رصد فعال و مداخلهی هوشمندانه اکنون فرا رسیده است.
در نهایت خطاب به نسل آینده که تکیهگاه آینده این جامعه هستند ؛ چشمان خود را باز کنید! در بسیاری از این محیطهای نوظهور، آنچه با نام آزادی، سبکزندگی مدرن یا تجربه متفاوت به شما فروخته میشود، چیزی جز یک تلهی فرهنگی و توری برای بیچاره کردن تان نیست. در میان نوشیدنی ها ، موسیقیها و گفتگوهای این کافهها، صداهای اصیلی به گوش نمیرسد؛ بلکه پالسهای مبهم، الگوهای رفتاری آسیبزا و مفاهیمی که هدفشان تخریب شخصیت و هویت شماست، درجریاناند.
به هوش باشیم
