به گزارش خبرنگار مهر، زیارت جامعه کبیره از زیارات با اهمیت نزد شیعیان با سندی معتبر از امام هادی(ع) است. این متن شریف، در حقیقت «دایرةالمعارف امامشناسی» و «منشور ولایت» در مکتب اهلبیت(ع) محسوب میشود. آغاز این زیارت با صد تکبیر، نمادی از تأکید بر توحید و سپس تعظیم مقام پیامبران و جانشینان برحق الهی است. در خلال فرازهای این زیارتنامه، بیش از دویست صفت برجسته و کمالات وجودی برای خاندان عصمت و طهارت برشمرده شده است؛ از اینکه آنان «معدن رحمت»، «خزانهداران علم الهی» و «امینان وحی» هستند تا اینکه «ستونهای استوار زمین» و «مایه آرامش امتها» میباشند.
ویژگی و فضیلت زیارت جامعه کبیره
نکته حائز اهمیت و متمایزکننده این زیارت، رویکرد اعتدالگرایانه و قرآنمحور آن است. این متن با ظرافتی بینظیر، مرز باریک میان «محبت افراطی» و «غلو» را ترسیم کرده و شخصیت ائمه(ع) را کاملاً منطبق بر آموزههای وحیانی معرفی میکند. حضرت آیتالله ریشهری در شرح خود اشاره میکنند که یکی از اهداف اصلی امام هادی(ع)، تبدیل زیارتگاهها به مراکز آموزشی برای آشنا شدن مسلمانان با اسلام ناب و جایگاه واقعی اهلبیت(ع) بوده است تا در برابر جریانهای انحرافی و تحریفگر مصون بمانند.
آیتالله جوادی آملی نیز وزن و اعتبار این زیارت را همسنگ دعای جوشنکبیر میدانند؛ استدلال ایشان این است که همانگونه که جوشنکبیر خداوند متعال را با هزار نام و صفت معرفی میکند تا بنده خدا را با هزار دیده بنگرد، زیارت جامعه کبیره نیز ائمه معصومین(ع) را از زوایای گوناگونِ وجودی (سیاسی، اجتماعی، اخلاقی و عرفانی) به نمایش میگذارد. این امر به زائر اجازه میدهد تا الگوی کاملی برای سلوک معنوی و اخلاقی خود بیابد و با تأسی به آن بزرگان، مسیر کمال دنیوی و اخروی را طی کند. به همین دلیل، بازخوانی و تدبر در این زیارتنامه در ماههای پربرکت رجب، شعبان و رمضان، به تعمق بیشتر در دین کمک میکند.
زیارت جامعه کبیره در نزد بزرگان
عمق تأثیرگذاری و کارکرد تربیتی این زیارتنامه را میتوان در سیره عملی و مداومت عالمان و عارفان بزرگ معاصر به وضوح مشاهده کرد. بزرگان و عالمان بسیاری در زیارات خود به حرم های شریفه اهل بیت (ع) و نیز در سلام های روزانه به ائمه اطهار از خواندن این دعا غافل نمی شدند.
امام خمینی(ره) در دوران تبعید خود در نجف اشرف (به مدت حدود ۱۳ سال)، قرائت زیارت جامعه کبیره را به عنوان یک برنامه ثابت، شبانه و غیرقابلتعویض در حرم امیرالمؤمنین(ع) اجرا میکردند. نقل شده است که امام با کمال متانت و رعایت ادب خاص زیارت، از پایین پای مبارک وارد حرم شده و هرگز از بالای سر نمیگذشتند. ایشان چنان مقید به حضور فیزیکی و معنوی در حرم بودند که حتی در شبهای طوفانی و آلوده که شن و ماسه به جای باران میبارید، با وجود پیشنهاد فرزندشان (آقا مصطفی) برای خواندن زیارت در خانه، با تبسمی معنا دار و عبارت معروف «این ذهن عوامانه را از ما نگیر»، بر حفظ ادب حضور و رفتن به حرم پافشاری کردند. از دیدگاه امام، امیرالمؤمنین(ع) دور و نزدیک ندارد و انسان همواره در محضر ایشان است؛ لذا بهانهتراشی برای ترک آداب زیارت پذیرفته نیست. تنها بیماریهای بسیار سخت یا سفر به کربلا مانع از این عبادت میشد.
از سوی دیگر، مرحوم آیتالله بهجت فومنی نیز الگویی شگفتانگیز از مداومت بر این زیارت بودند. منابع معتبر اشاره دارند که ایشان نزدیک به هفتاد سال، هر صبح خود را با تلاوت زیارت جامعه کبیره و زیارت عاشورا در جوار قبور مطهر امامان یا امامزادگان آغاز میکردند. این استمرار هفتادساله نشان میدهد که برای آن عارف بزرگ، جامعه کبیره نردبانی مطمئن برای شروع روز با یاد خدا و اولیای او و اتصال قلبی به ساحت مقدس ولایت بوده است.
علت نامگذاری زیارت جامعه کبیره
نامگذاری این زیارت به «جامعه کبیره» تصادفی نیست و پژوهشگران علوم دینی دو دلیل اصلی و مکمل برای این عنوان برمیشمارند که ریشه در ماهیت، ساختار و کارکرد این متن دارد.
واژه «جامعه» اشاره به فراگیری و شمول این زیارتنامه دارد. برخلاف بسیاری از زیارتنامهها که مختص یک امام خاص هستند، این زیارت به گونهای تنظیم شده که زائر میتواند با یک متن واحد، هم امام مورد نظر خود را زیارت کند و هم به نیابت، تمام ائمه معصومین(ع) را در یک لحظه در آغوش بگیرد. بدین ترتیب، خواننده گویی ثواب زیارت همه آن بزرگان را یکجا کسب میکند و نیاز به جستجوی متون متعدد برای زیارت هر امام را ندارد.
صفت «کبیره» بیانگر عظمت، عمق و جزئیات دقیق محتوایی آن است. این زیارتنامه چنان کامل و موشکافانه کمالات، مقامات، شئون الهی و ویژگیهای الگووار ائمه(ع) را شرح میدهد که اگر کسی بخواهد تعریفی دقیق، همهجانبه و مستدل از مفهوم «امامت» و «ولایت» داشته باشد، ناگزیر است در فرازهای این زیارت تأمل کند. به بیان دیگر، جامعه کبیره «شناسنامهی امامشناسی شیعه» است که هیچ بُعدی از شخصیت معصومین(ع) (اعم از علمی، سیاسی، اخلاقی و معنوی) را نادیده نگرفته است. این وسعت و عمق مطالب موجب شده تا در میان زیارتهای مشترک، این متن به عنوان «کبیره» (بزرگ و مفصل) شناخته شود.
امام هادی(ع) و زیارت جامعه کبیره
این میراث گرانبها از امام معصوم پاسخی حکیمانه به نیازهای اعتقادی و فرهنگی زمانه بود. داستان صدور این زیارتنامه از زبان «موسی بن عبدالله»، از یاران امام، روایت میشود. او از محضر امام هادی(ع) درخواست کرد «ای پسر پیامبر خدا، سخن کامل و بلاغتی را به من بیاموز که هنگام زیارت هر یک از شما ائمه(ع) بر زبان آورم.» امام(ع) نیز در پاسخ، این متن بینظیر را انشا فرمودند تا شیعیان دارای متنی واحد، فصیح و سرشار از معارف باشند.
اعتبار این اثر از دو منظر «سند» و «متن» در بالاترین سطح ممکن قرار دارد. از نظر سندی این زیارتنامه در دو منبع دستاول و معتبر از کتب اربعه شیعه، یعنی کتاب «من لا یحضره الفقیه» اثر شیخ صدوق (ج ۲، ص ۶۰۹) و کتاب «تهذیب الأحکام» اثر شیخ طوسی (ج ۶، ص ۹۵) با اسنادی استوار نقل شده است. وجود این زیارت در این دو کتاب مرجع، هرگونه شک و تردید در انتساب آن به امام هادی(ع) را از میان برمیدارد.
از نظر محتوایی قدرت اعجازگونه متن، گواهی روشنتری بر منشأ الهی و معصومی آن است. همانطور که آیتالله جوادی آملی اشاره میکنند، صدور چنین معارف عمیق، هماهنگ با قرآن و عاری از هرگونه لغزش یا غلو، از زبان غیرمعصوم عقلاً و عرفاً ناممکن است. خطوط کلی این زیارت کاملاً با مبانی قرآنی همسو است و اوصاف امام را در ترازوی وحی میسنجد.
امام هادی(ع) با تدوین این زیارتنامه، نه تنها راه را برای هدایت انسانها و شناخت صحیح امامت هموار کردند، بلکه زیارتگاهها را از مکانهایی صرفاً احساسی و عاطفی، به کلاسهای درسِ معرفت، مراکز ترویج اسلام اصیل و پایگاههای مقابله با خرافات تبدیل نمودند. جامعه کبیره، در واقع، مانیفست فکری و فرهنگی امام هادی(ع) برای احیای گفتمان اهلبیت(ع) و تضمین بقای فرهنگ ناب تشیع در طول تاریخ است.
