---- زندگی در اشعار مولانا:
دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ ، ‌ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ ، دانی که پس از عمر چه ماند باقی ، مهر است و محبت است و باقی همه هیچ ،

مرا عقیق تو باید، شکر چه سود کند؟

مرا عقیق تو باید، شکر چه سود کند؟

فراوانی عقیق و کاربردهای بسیار آن جهانی از معنا و نماد را نمایندگی می‌کند که نازک خیالی های شاعران و ادیبان ادب فارسی در این ساحت جلوه و بروز می‌یابد.